Բացառիկ Մայիս 28 մը

Գրեց՝ Յակոբ Սահակեան

Ակամայ հոս, Հալէպ հաստատուելէն ի վեր, հայութիւնը այսպիսի Մայիս 28 չէր տեսած եւ չէր ապրած։

Այս տարուանը՝ անցեալի Մայիս 28ին չէր նմաներ եւ ոչ՝ գալիքները պիտի նմանին անոր։

Եզակի Մայիս 28 մը։

Անցեալին՝ Մայիս 28ը բաժանումի ցուցանիշ էր, այժմ՝ միացումի խորհրդանիշ դարձաւ։ Անցեալին՝ հայկական եռագոյն դրօշը վէճի նիւթ էր, կուսակցական էր. հարսանիքներ, խրախճանքներ եւ բազմազան առիթներ խանգարող էր։

Այս տարուան բացառիկ 28ով, Հալէպի մէջ հայկական եռագոյնը դարձաւ միւռոնօրհնուած, դարձաւ հաւաքող, դարձաւ ամենայն հայոց դրօշակ, դարձաւ առաջնորդ համայն հայութեան։

«Թող փողփողի թշնամոյն դէմ...»։

Եզակի Մայիս 28 մը։

Հայ դեսպանի, հայ հիւպատոսի, դիւնագիտական ներկայացուցիչներու, տեղական-կառավարական բարձրաստիճան պատասխանատուներու եւ Հալէպի համայն հայ ժողովուրդի ներկայութեամբ կրկնապէս արժէքաւորուեցաւ Մայիս 28ը։

Հայ եկեղեցին օրհնեց եռագոյնը, որ առաջին անգամ օրհնուած էր Էջմիածնայ մայր տաճարին մէջ, Հայաստանի առաջին հանրապետութեան օրերուն։

Կարմիր, Կապոյտ, Նարնջագոյնը։

«Փառք այն սերունդներուն, որոնք եօթանասուն տարիներ պահեցին քեզ» այսպէս կ՚եզրափակէր իր խօսքը Բերիոյ թեմի սրբազան առաջնորդը եւ ծերունիներ, որոնք աւելի մօտիկ էին եղած այն սերունդներուն՝ արցունքախառն ուրախութեամբ եւ երկիւղածութեամբ կը համբուրէին հայկական եռագոյնը, Մայիս 28ի խորհրդանշանը, համայն հայութիւնը իրարու զօդող «նուիրական մեր նշանը»։

Բացառիկ Մայիս 28 մը, Հալէպի հայութեան համար։

Հալէպ ունեցաւ հայկական հիւպատոսարան։ հայրենիքէն մասունք մը կ՚ապրի այլեւս միշտ մեզի հետ, մեր մօտիկը։

Փողով ու թմբուկով եռագոյնը պարզուեցաւ հիւպատոսարանի շէնքին վերեւ։ Օր մը, դարձեալ՝ փողով ու թմբուկով եւ զինուորական կուռ շարքերով, ապրող հայ սերունդներ, պիտի տանին նոյն եռագոյնը Արարատի բարձունքներուն։

Մայիս 28, բացառիկ օր մը Հալէպի մէջ։

Դրօշակի արարողութիւն՝ առաւօտուն։

Հայաստանի Հանրապետութեան եօթանասուն հինգերորդ տարեդարձի տօնախմբութիւն՝ երեկոյեան։

Հայկական եռագոյնը այսքան հայ չէր կրցած քաշել իր ետեւէն՝ Հալէպի մէջ։

Հայաստանի Հանրապետութեան տարեդարձի տօնախմբութիւն մը այսքան հայ չէր կրցած հաւաքել Ազգային Քարէն Եփփէ Ճեմարանի բակին մէջ, ուր կը ծածանէր վեհափառ եռագոյնը։

Ճեմարանի յարկէն ներս, ուր սերունդներ թրծուեցան ու տակաւին կը թրծուին հաւատքովը եռագոյնին, հայութիւնը խուռներամ՝ ի ներկայութեան հայ դեսպանին եւ հիւպատոսին, եկած էր նորոգելու իր ուխտը՝ հաւատարիմ եռագոյնին։

Կարմիր, Կապոյտ, Նարնջագոյն... անջատաբար ոչինչ. միացած՝ խորհրդանիշ հայութեան, որ օր մը – պատմական –, Սարդարապատը մեզի տուաւ։

«Թող փողփողի թշնամոյն դէմ...»:

26-06-2010